Rodzinny sport

W ostatni piątek, w naszym czołowym dzienniku - Herald Sun - ukazał się następujący artykuł...

Oar-some - tego nie ma w słowniku, ale niemylnie kojarzy się ze słowem awesome - strasznie, niesamowicie. Oar znaczy wiosło - czyli akcja rozgrywa się w wodzie.
Bruising challenge - wyzwanie, któremu towarzyszą siniaki.

Niesamowity duet....

Rugby na wodzie - duet matka-córka robi fale w nieznanym sporcie

Rugby na wodzie?
To właśnie sport wymieniony w tytule wpisu.

W praktyce wygląda to tak...

Na niewielkim basenie, dwie 5-osobowe drużyny walczą nie przebierając w środkach o piłkę. Celem jest wrzucenie jej do kosza podobnego do koszykówki. Według mnie jest to nie rugby, ale raczej koszykówka w kajakach chociaż czasem jest ostro - popatrzcie TUTAJ.

A co mnie napadło żeby o tym pisać?

Otóż ten niesamowity duet - nasza synowa i wnuczka - odwiedził nas wczoraj.

To młode towarzystwo wyraźnie mnie postarza więc cofnę się o 22 lata.
Rok 2002 - nasza synowa z dwuletnim stażem - Sara - zakwalifikowała się do australijskiej reprezentacji na mistrzostwa świata w canoe-polo w Essen - Niemcy.
To z tej okazji kupiłem tę koszulkę - przetrwała te 22 lata lepiej niż ja.
Australijki zdobyły brązowy medal - wygrały Niemcy, Polska - 17 miejsce.

W tym samym roku ja też miałem okazję spróbować tego sportu.
Okazją był ślub naszej córki - synowa zorganizowała mecz - Milewski Family vs Reszta Świata.
Rodzinna drużna składała się z Państwa Młodych, Synowej i Syna oraz...ze mnie.
Jak się należało spodziewać już po kilku minutach przewróciłem się do wody.
Tu wyjaśnię, że kajaki są wyposażone w fartuch ochronny a zatem po przewróceniu się woda nie wlewa się do kajaka i zawodnik może z łatwością wykręcić podwodnego koziołka - KLIK.
No może nie z taką łatwością - ja nie mogłem się wykręcić co nieco komplikowało sprawę gdyż żeby wydostać się z kajaka trzeba było odpiąć pod wodą ten ochronny fartuch i wyczołgać się z kajaka do góry nogami.
W każdym razie przeżyłem, zastąpiła mnie zawodniczka rezerwowa i mogłem spokojnie oglądać dalszą grę. Reszta Świata (drużyna Monash University) wygrała 7:2.

2 lata później nasza synowa urodziła dziecko, potem jeszcze trójkę i myślałem, że cała sprawa pozostanie w sferze wspomnień.
Jednak nie,  w zeszłym roku Sara poczuła zew młodości i wznowiła treningi, dołączyła do niej jej córka Matylda. W tym roku obie zakwalifikowały się do reprezentacji Australii na mistrzostwa świata - matka w drużynie seniorek, córka - juniorek.

W październiku pojadą na mistrzostwa do Dequing - Chiny - KLIK.

Och ci mężczyźni

Pogoda u nas zmienna, po okresie czystego nieba i mroźnych poranków, pokazały się chmury...

Taka sceneria towarzyszyła mi w drodze na ostatnie spotkanie książkowe w mojej lokalnej bibliotece. Tym razem było aż 5 osób - 4 panie i ja.

Przewaga kobiet mnie nie dziwi, mężczyźni na tego typu spotkaniach pojawiają się rzadko, ale żeby aż cztery, do tego trzy z nich bardzo młode, na marginesie wspomnę, że Chinki.

W rezultacie mam kilka książek do przeczytania, zacząłem od So late in the day - moje tłumaczenie - Tak późna pora dnia.

Autorka - Irlandka - Claire Keegan...

Wyznam, że pod jej spojrzeniem poczułem się niewyraźnie, co ciekawe to nieco podobna do pani z biblioteki, która poleciła jej książkę.

Książka czytała się lekko, ale...???

Książka zawiera 3 opowiadania, nie znalazłem informacji o tłumaczeniu na polski tak że pozwolę sobie ujawnić sporo treści.

Pierwsze, tytułowe opowiadanie...
Późno-młoda para nawiązuje coraz bliższy kontakt - mężczyzna stara się przekonać partnerkę do stałego, usankcjonowanego małżeństwem, związku.
Ona się waha, najbardziej chyba ją razi jego przesadna kontrola wydatków.

Dygresja - jednym z przejawów tego skąpstwa jest nie danie paru EUro-groszy polskiej sprzątaczce bloku, w którym mieszkają
Polska sprzątaczka - to już druga, a może trzecia książka, w której pojawia się taka postać.
Odnoszę wrażenie, że pisarze z Irlandii w ten sposób uwiarygadniają swoje opowiadania.

Wracam do książki - kobieta sprowadza się do mieszkania mężczyzny, znowu zgrzyt - jak można mieć tyle rzeczy?
Mimo wszystko zapada decyzja - ślub.
Następna scena: mężczyzna siedzi sam w domu, za godzinę miała się zacząć ceremonia ślubna, ale...
Mężczyzna patrzy na sterty niepotrzebnych rzeczy, na obrączkę ślubną, której nie ma komu nałożyć.
Panna młoda wycofała się w ostatniej minucie.
Mężczyzna nalewa sobie drinka - mówi sam do siebie - cipa.

Drugie opowiadanie - The Long and Painful Death - Długa i bolesna śmierć.
Późno-młoda pisarka załatwiła sobie pobyt w domu twórcy na malowniczej wyspie.  Zamierza napisać opowiadanie, inspiracji szuka w opowiadaniu A. Czechowa - Narzeczona - KLIK. - polskiej wersji brak.
Odszukałem to opowiadanie - dziwne - z jednej strony trudno mi uwierzyć, że Czechow to napisał - jakieś takie nieporadne.
Z drugiej strony - dowiedziałem się, że w tamtych czasach (Rosja - rok 1903) uchodziło za rewolucyjne i Czechow oczekiwał interwencji cenzury.
Treść - Nadia, młoda panna, ma poczucie, że pędzi całkowicie bezsensowne życie - nic nie robi, czeka na wyjście za mąż, Kandydat już jest - syn popa, również pędzi żywot pasożyta, czas spędza grając na skrzypcach. Tu pojawia się młody mężczyzna, który ostro krytykuje młodą pannę i sugeruje żeby podjęła jakieś studia, zdobyła zawód, nadała swojemu życiu znaczenie.
Na marginesie wspomnę, że młody mężczyzna też nie może się pochwalić żadnymi dokonaniami.
Niespodziewanie jednak przekonuje Nadię, ona zrywa zaręczyny, jedzie studiować do dużego miasta.
Młody człowiek, który ją namówił, też wyjeżdża.
Końcowa scena - przychodzi depesza, że umarł na gruźlicę, Nadia kontynuuje studia.

Rozumiem, że treść opowiadania mogła inspirować współczesną nam pisarkę.
A więc - pisarka nastraja się na twórczy dzień i... w tym momencie jakiś intruz psuje nastrój -  on stara się o pobyt w tym domu i chciałby przedtem go obejrzeć.

Pisarka niechętnie się zgadza. Wizyta jest krótka, ale tylko pogłębia niechęć do niespodziewanego gością.
Zabiera się wreszcie do pisania - już wie o czym napisze - końcowe dni bohatera opowiadania Czechowa - o tym jak umiera na gruźlicę - to będzie długa i bolesna śmierć.

Trzecie opowiadanie - Antarktyda.
Kobieta w średnim wieku, żona i matka.
Mieszkają w niewielkim miasteczku, zbliżają się Święta więc decyduje się wyjechać po zakupy do większego miasta, spędzi tam większość soboty i niedzieli.
W drodze stwierdza, że prezentuje się całkiem atrakcyjnie i zdaje sobie sprawę, że to może ostatnia chwila, gdy bez żadnych kompleksów może zdradzić męża.
Zakupy idą szybko, prezenty dla męża i dzieci załatwione. Zostawia wszystko w hotelowej recepcji i idzie do pobliskiego baru.
Bardzo szybko znajduje towarzysza - same plusy - niebrzydki, świetnie zbudowany, dowcipny, szasta pieniędzmi. Lądują w jego mieszkaniu i spędzają wyjątkowo satysfakcjonującą noc.
Leniwy poranek i powrót do mieszkania mężczyzny pozostało jeszcze kilka godzin do odjazdu, spędzą je w łóżku. Och jak dobrze... aż do momentu gdy mężczyzna ją knebluje, przykuwa do łóżka i wychodzi do pracy.
Po kilku nieudanych próbach uwolnienia się kobieta rezygnuje, w mieszkaniu robi się zimno, myśli więc o Antarktydzie, śniegu, lodzie, zamarzniętych ciałach polarnych podróżników...

A więc to tak?
Jedyny w pełni satysfakcjonujący mężczyzna to jakiś patologiczny typ.

Kto jest autorem modlitwy Ojcze Nasz?

 To jakaś obsesja...
Kilka dni temu poruszyłem jałowy temat - kto jest autorem opery.
Temat szybko wysechł i już miałem o nim zapomnieć a tu dzisiaj w kościele - NIESPODZIANKA!

Ojcze Nasz - chyba najpopularniejsza modlitwa chrześcijan, ksiądz zapowiada - Pouczeni przez Zbawiciela i posłuszni Jego słowom ośmielamy się mówić...

Wyjaśniam, że właśnie rozpoczął się NAIDOC Week - Tydzień celebracji Aborygeńskiej historii, kultury i osiągnięć - KLIK.
Nie przypuszczałem, że należy do tego również katolicka liturgia.

A może jest w tym jakaś analogia do protestów polskich mediów dotyczących praw autorskich?

Kto wygra?

Kto jest autorem opery?

Cóż za dziwne pytanie?
Zdecydowana większość osób odpowie - kompozytor!
Znamy opery Mozarta, Rossiniego, Wagnera - oni są ich autorami, któż by inny?!

A jednak...

W roku 1825 włoska trupa operowa dawała w Nowym Jorku przedstawienia,
między innymi Don Juan Mozarta ze sławną Malibran-Garcia w partii Donny Anny.
Zjawił się na nich stary Włoch osiadły w Nowym Jorku i dziękował wykonawcom 
– jako autor opery!
Myślano, że stary jest niespełna zmysłów bo przecie Don Juana napisał Mozart,
 nieżyjący już wówczas od lat trzydziestu czterech.
Okazało się, że…
Karol Stromenger – Mozart – PIW 1962

Chyba domyślamy się co się okazało - to był Lorenzo da Ponte, librecista, w samej rzeczy najpopularniejszy librecista w Wiedniu w okresie panowania cesarza Józefa II.

Jednak z ciekawości spróbowałem zbadać ten temat, poszukałem plakatu z pierwszych wystawień tej opery. Oto plakat z wystawienia opery Don Giovanni w Lipsku, wrzesień 1788 r....

Pomogę odcyfrować gotycką pisownię:

Die Poesie ist von dem Kais. Konigl. Theaterdichter Herrn Abe da Ponte eigehändl. verfertigetUnd die ganz neue vortreffliche Musik ist von dem beruhmten Kapellmeister Herrn Mozart, ebenfalls ausdrucklich dazu komponiert worden.
===

Poezja autorstwa cesarsko-królewskiego poety - Abbe da Ponte własnoręcznie przygotowana.
Całkiem nowa nadzwyczaj stosowna muzyka autorstwa sławnego dyrygenta pana Mozarta, równie dokładnie do niej skomponowana.
====
Czyli stwierdzenie Lorenzo da Ponte miało uzasadnienie.

A swoją drogą - "...sławnego dyrygenta pana Mozarta..."?

To niezaprzeczalny fakt - W.A. Mozart nie uzyskał stanowiska cesarskiego kompozytora - byli nimi Salieri, Paisiello, Martin y Soler.
W. A. Mozart, dopiero po sukcesie opery Don Giovanni, zyskał stanowisko Musikdirektor - co ograniczało się do organizacji strony muzycznej na dworskich imprezach - wynagrodzenie 2 razy mniejsze niż Lorenzo da Ponte.Przy okazji wspomnę, że to Lorenzo da Ponte wprowadził Mozarta na cesarski dwór, to on zaproponował cesarzowi wystawienie opery Wesele Figara i wybrał Mozarta na kompozytora.
To był ryzykowny pomysł - Wesele Figara to przecież słynna sztuka Pierre Beaumarchais ostro krytykująca przywileje arystokracji. Niektórzy uważali ją za krok prowadzący do Rewolucji Francuskiej.
Nic dziwnego, że cesarz zakazał wystawienia tej sztuki przez trupę E. Schikanedera.
Lorenzo da Ponte jednak przekonał cesarza, że libretto jego autorstwa będzie wesołe i życzliwe dla wszystkich.
Myślę, że przedstawiłem przekonujący argument, że Lorenzo da Ponte mógł uważać się za autora oper Mozarta, potrzebowałem jeszcze jednego przykładu i mam :)
Po śmierci cesarza Józefa II na początku 1790 roku, Lorenzo da Ponte uznał, że trzeba szukać lepszego miejsca.
W. A. Mozart pozostał.
Napisał jeszcze 3 opery, najbardziej popularna to Czarodziejski Flet - oto plakat z wiedeńskiej premiery...

Podpis pod tytułem - wielka opera w dwóch aktach napisana przez Emanuela Schikanedera - tego samego, któremu nie pozwolona wystawić Wesela Figara.
Dopisek pod listą wykonawców informuje, że "muzyka od pana Wolfganga Amadeusza Mozarta".

A swoją drogą - oto bardzo znana aria Pa-pa-pa-pa z opery Czarodziejski flet - myślę, że ani W.A. Mozart ani E. Schikaneder czegoś takiego nie planowali...

Więcej (dużo więcej) na temat Lorenzo da Ponte - TUTAJ.

500 słów

Wordle... 

Gram w tę grę codziennie na łamach New York Time (NYT) od początku lutego zeszłego roku.
Zacząłem grać za namową naszego syna kiedy byłem w szpitalu.

Po kilku przypadkowych grach zastanowiłem się nad metodą.
Inspiracją było dla mnie opowiadanie Edgara Allana Poe - Złoty żuk - w którym poszukiwacze skarbu muszą odcyfrować zaszyfrowany dokument. Wpadają na pomysł żeby oprzeć się na statystyce częstotliwości występowania liter w angielskich słowach.

Wyszło mi, że w czołówce liter używanych w języku angielskim są E, T, A, I, N, O, S.
Zdecydowałem, że na początek będę wstawiał słowo P-R-I-C-E.
New York Times poradził, że lepszym słowem byłoby S-T-A-L-E, ale słowo stale pachniało mi jakoś nieświeżo, wolałem poznać cenę (price).

Po trzech miesiącach gry wyglądało to tak...

Wyjaśnię zasady gry -
Trzeba zgadnąć w 6 próbach 5-literowy wyraz.
Po każdej próbie NYT zaznacza na czarno litery, które nie występują w docelowym słowie, na żółto słowa, które występują, ale na innej pozycji, na zielono - słowa, które występują na podanej pozycji.

W podanym przykładzie sytuacja była dramatyczna, dwie próby i ani jednej litery.
Po trzech słowach widziałem, że idzie mi źle - czyli badly, wprawiło mnie to w zgryźliwy nastrój - stałem się jazzy - i o to właśnie chodziło.

Statystyki w maju zeszłego roku....

105 gier, 80% wygranych, najdłuższa seria wygranych 26 gier.

3 stycznia tego roku - proste jak raz, dwa, trzy...

A dzisiaj...

Pierwsze 3 słowa dostarczyły mi tylko dwie samogłoski. Na szczęście pasuje do nich niezbyt wiele spółgłosek więc udało się - BUDDY znaczy KUMPEL.

Statystyki...

To była PIĘĆSETNA gra!!!

Trudno to traktować jako wypełnienie czasu, przeciętna gra zajmuje mi około 3 minuty.
Narzuciłem sobie twarde zasady gry - nie próbuję znaleźć odpowiedzi na internecie, gram do skutku.

Najdłuższa seria wygranych - 287 - czyli ponad 9 miesięcy.
To osiągnąłem miesiąc temu, 94% wygranych, do 95% brakowało 14 gier i wtedy przyszła seria 4 porażek. 
Niby nadal mam 94% wygranych, ale to jest spore zaokrąglenie,  teraz do 95% brakuje mi około 50 wygranych.

Trzymajcie kciuki!

Uwolnienie

 ...Juliana Assange - zdjęcie sprzed 10 lat...

Od dwóch dni to główny temat w australijskich mediach.

Julian Assange - podaję link do anglojęzycznego wpisu Wikipedii - KLIK gdyż wpis polski jest bardzo ubogi - KLIK.
W anglojęzycznym wpisie pojawia się powiadomienie - artykuł jest aktualnie przedmiotem zmian....
Rzeczywiście, w chwili gdy zacząłem ten wpis internet podpowiadał:
- godzinę temu (czyli około 2 rano w Polsce) Julian Assange pleaded guilty - przyznał się do winy.
- 22 minuty temu - sąd zaakceptował przyznanie się do winy.

Przed nami jeszcze kilka kroków, zatem ograniczę się do historii.
Julian Assange - wyjątkowo pokręcony życiorys...
Urodził się 3 lipca 1971 roku jako Julian Paul Hawkins - rodzice - Christine Ann Hawkins - artystka plastyk i John Shipton - aktywista pokojowy, zawód budowlaniec.
Rodzice rozdzielili się jeszcze przed urodzeniem syna.
Gdy Julian miał jeden rok matka wyszła za mąż za Bretta Assange wraz z którym prowadziła grupę teatralną - Julian uznał go za swojego ojca.
6 lat później para rozwiodła się, matka związała się facetem związanym z mocno podejrzanym kultem, ten związek rozwiązał się po trzech latach.
Wikipedia policzyła, że Julian Assange w okresie dzieciństwa mieszkał w 30 australijskich miastach (nie sądziłem, że w Australii jest aż tyle miast) - pewna stabilizacja nastała w Melbourne - Julian (17 lat) wprowadził się do rodzinnego domu razem ze swoją dziewczyną.
Już w wieku 16 lat Julian był wykwalifikowanym hackerem, swoją wiedzę uzupełnił studiami matematyki i fizyki na kilku uniwersytetach - oczywiście studiów nie ukończył.
Był już notowany przez policję co nauczyło go ostrożności w kontaktach z grupami hackerów.
W wieku lat 20 miał już na swoim koncie włamania do sieci informacyjnej NASA i Pentagonu.
W wieku 18 lat (1989) ożenił się ze swoją rówieśnicą, Teresą, urodził się im syn, Daniel.
Małżeństwo rozpadło się i toczyło walkę o to kto ma się opiekować synem, dysputa była tak emocjonalna, że Julian podczas niej osiwiał (przedtem miał brązowe włosy).
Jak potoczyły się losy Daniela?
Jedyna co znalazłem, to że Julian pzapewnił synowi bardzo dobrą edukację i wprowadził go w arkana hackerstwa.

W 1994 roku Julian został postawiony przed sądem z 31 zarzutami przestępstw, w tym również defraudacje.
Podczas procesu Julian popadł w głęboką depresję i w rezultacie został umieszczony w szpitalu psychiatrycznym i spędził 6 miesięcy - cytuję: "śpiąc w dzikich terenach w okolicach Melbourne".

W roku 1996 proces dobiegł końca, postawione zarzuty groziły karą łącznie 290 lat więzienia, jednak prawnicy utargowali, że jeśli przyzna się do 24 zarzutów to skończy się na grzywnie - A$2,100.
W ramach dobrowolnej rehabilitacji Julian pomógł australijskiej policji schwytać kilku dystrybutorów dziecięcej pornografii.

Rok 2006 - Julian został członkiem zarządu WikiLeaks - KLIK - organizacji ujawniającej gwałcenie praw człowieka. korupcję, zbrodnie wojenne.

W 2010 roku amerykański żołnierz Bradley Manning zgłosił się do WikiLeaks i udostępnił im około 750,000 tajnych dokumentów. Został zidentyfikowany przez wywiad USA i w 2013 roku skazany na 7 lat więzienia.
W tym samym roku Bradley poinformował władze, że od dzieciństwa miał problemy z identyfikacją płciową, przez kilka lat był gejem, teraz zdecydowanie jest kobietą - imię Chelsea
Poniżej ich zdjęcia - w okresie służby wojskowej i obecnie...

W 2017 roku prezydent B. Obama zredukował jej wyrok i odzyskała wolność.
Życiorys Chelsea Manning - KLIK - jest prawie tak samo pokręcony jak życiorys Juliana.

Wracam do tematu...
Podczas swojego procesu Chelsea Manning twierdziła, że nikt z WikiLeaks nie wywierał na niego/nią żadnego nacisku.
Administracja USA nie uznała tego argumentu i gdy prezydentem USA został D. Trump postawiła Julianowi formalne zarzuty.

Nadal rok 2010 - Julian Assange odwiedził Szwecję i natychmiast po powrocie do Anglii został oskarżony przez dwie Szwedki o nadużycia seksualne, Szwecja wydała Europejski Nakaz Aresztowania. Julian obawiając się ekstradycji do Szwecji zgłosił się do ambasady Ekwadoru w Londynie i poprosił o azyl.
Jednym z jego argumentów było, że Szwecja może dokonać jego ekstradycji do USA.

W ambasadzie Ekwadoru Julian spędził 5 lat, otrzymał w tym czasie ekwadorskie obywatelstwo.
Były to całkiem aktywne lata, Julian był zaangażowany w liczne akcje, między innymi w przyznanie Katalonii niezależności.
W międzyczasie Szwecja wycofała oskarżenia przeciw Julianowi, ale życie nie lubi próżni, Julian popadł w konflikt z władzami Ekwadoru, stracił obywatelstwo i opuścił ambasadę, czekali już na niego angielscy policjanci i od 11 kwietnia 2019 roku siedział w angielskim więzieniu czekając na ekstradycję do USA.

W 2017 roku, czyli jeszcze jako Ekwadorczyk, Julian pobrał się ze Stellą Moris, mają dwójkę dzieci...

Niektóre źródła podają, że Julian ma conajmniej 7 dzieci.

Co się działo w ostatnich miesiącach było tajemnicą, rezultat jest następujący...
Administracja USA zdecydowała, że jeśli Julian przyzna się do stawianych mu zarzutów to zostanie ukarany 62 miesiącami więzienia, na poczet wyroku zostaną zaliczone miesiące spędzone w londyńskim więzieniu - tak się składa, że spędził tam 62 miesiące - a zatem ostanie uwolniony.

Oto treść zarzutów:
"Conspiring with Chelsea Manning, at that time a U.S. Army intelligence analyst, to unlawfully obtain and disclose classified documents relating to the national defense. After obtaining classified national defense information from Manning, and aware of the harm that dissemination of such national defense information would cause, Assange disclosed this information on WikiLeaks". Źródło - KLIK.
Tłumaczenie: "Spisek z Chelsea Manning, wówczas analitykiem wywiadu armii USA, w celu nielegalnego uzyskania i ujawnienia tajnych dokumentów dotyczących obrony narodowej. Po uzyskaniu tajnych informacji dotyczących obrony narodowej od Manning i uświadomieniu sobie szkód, jakie mogłoby spowodować rozpowszechnianie takich informacji dotyczących obrony narodowej, Assange ujawnił te informacje na WikiLeaks".

Komentatorzy są zgodni, że jest to kryminalizacja dziennikarstwa trudno jednak mieć pretensje do Juliana Assange, że po 12 latach więzienia chciał odzyskać wolność.
Strona amerykańska wydała oficjalne oświadczenie, że żaden obywatek amerykański nie doznał żadnych szkód w wyniku tego "spisku".

Prawnicy Juliana uznali, że postawienie stopy na kontynencie amerykańskim jest jednak ryzykowne i znaleźli sąd USA położony najbliżej Australii - Saipan na Wyspach Mariańskich - KLIK.

Julian poleciał na Mariany prywatnym odrzutowcem, w Bangkoku dołączył do niego australijski ambasador w USA.
O 9:18 rano lokalnego czasu - zgodnego z czasem w Sydney i Melbourne - Julian przyznał się do winy, godzinę później sąd zaliczył mu odbytą karę i stał się WOLNY.
O 21:15 (13:15 w Polsce) spodziewamy się go w stolicy Australii - Canberze.

P.S. Te Wyspy Mariańskie budziły mój niepokój - pamiętam z lekcji geografii, że tuż obok jest Rów Mariański - ponad 11 km głębokości. Aż się prosiło, żeby podczas wychodzenia z sądu ktoś go popchnął do tego Rowu.
Na szczęście - nie :)

...nie radość

 Wczoraj (niedziela) na mszy zauważyłem w ławce przede mną młodą dziewczynę, która zawzięcie klikała w swój telefon - Gloria, Ewangelia, kazanie, Credo - nieważne ona nadawała na swojej częstotliwości.
Dopiero gdy nadszedł czas komunii zorientowałem się, że ona jest opiekunką niesprawnej osoby. Pani w nieco starszawym wieku, Chinka, chyba z jakimś urazem nogi bo poruszała się z trudnością a na dodatek ręka na temblaku. Opiekunka pomogła jej wstać, podopieczna pokuśtykała do ołtarza, opiekunka kontynuowała swoje.
Nie wiem co tam było przy ołtarzu w każdym razie starsza pani wracała łkając i połykając łzy. Opiekunka pomogła jej zająć miejsce w ławce, ale nie pomogła wytrzeć łez z twarzy a te kapały gęsto.
Odruchowo sięgnąłem do kieszeni, ale i tak wiedziałem że nic nie pomogę gdyż wchodząc do kościoła skorzystałem z serwetki aby przetrzeć oczy, które zaparowały na zimnym powietrzu.
Zanotowałem w pamięci żeby nosić ze sobą torebkę z serwetkami.

Dwa dni wcześniej miałem dwie wizyty u osób zgłaszających się do św Wincentego po pomoc.
Pierwsza osoba - starsza pani, która generalnie nieźle sobie radzi z finansami.
Zadzwoniłem do niej dowiedzieć się jak możemy pomóc... 
Pani chyba czekała na telefon bo nie dała mi dojść do słowa tylko zaczęła swoją historię -
dzisiejszy dzień spędzam ze swoją zmarłą córką...
Z dokumentacji wiem, że jej córka była uzależniona od narkotyków i popełniła samobójstwo.
Jednak wspomnienie było pogodne - ulubione przeboje córki, ulubieni wykonawcy, koncerty muzyki młodzieżowej, stroje, ale również...
Może moja uwaga nie była zbyt skoncentrowana, ale zrozumiałem, że jej córka zabiła swojego syna i nie powiedziała nikomu co zrobiła ze zwłokami.
Moja córka i mój wnuk - to są moi bohaterowie - podsumowała moja rozmówczyni.

Druga klientka - młoda kobieta z przeszłością - jedno z dziewięciorga dzieci - porzucona przez rodzinę. W wieku 14 lat wylądowała na ulicy jako bezdomna. Uzależnienie od narkotyków, trójka dzieci, wszystkie w domach opieki.
To już druga prośba o pomoc w tym miesiącu - spytałem o przyczynę - pies się "okocił" - 7 szczeniaków. Nie było jej stać na zdeseksowanie suki stąd taki rezultat. Schronisko dla zwierząt przyjmuje szczeniaki nie młodsze niż 8 tygodni. 3 szczeniaki oddała znajomym, pozostały 4.
W rezultacie na wyżywienie psów wydaje więcej niż na siebie.

A w domu - żona od dwóch dni jest w stałym kontakcie ze znajomą, której matka - nasza bardzo bliska znajoma - ma ponad 95 lat i ostatnio straciła siłę i ochotę do życia. 
Dwa dni temu wzięli ją do szpitala i zakwalifikowali na opiekę paliatywną. Żona odwiedziła ją w szpitalu - ma bardzo dobre warunki, ale chyba nie zdaje sobie z tego sprawy. W każdym razie z chęcią wypiła rosół, który żona jej przyniosła.

Dzisiaj - poniedziałek rano - dowiedzieliśmy się, że w nocy zmarła.
Na szczęście natura daje takie wyjście.